Frankowicze: coraz wyższe zadłużenie, poczucie rozczarowania i bezsilności wobec sytuacji, która obecnie ma miejsce – tak w skrócie można opisać stan, który nastąpił po wyborach w USA. I choć od wyborów tych minęło już trochę czasu, to nasza rodzima waluta jest coraz niżej i niżej, choć bywają krótkotrwałe wzloty.

Przeglądając fora internetowe bez większego problemu można natrafić na takie właśnie obrazki. O ile przed kryzysem królował optymizm i wiara, że będzie dobrze, o tyle teraz coraz więcej kredytobiorców frankowych pisze, że dało się nabić w butelkę, że są w sidłach kredytu przez najbliższe 30 lat.

Dlaczego w ogóle banki udzielały kredytów CHF

Dlaczego banki w ogóle zdecydowały się na udzielanie kredytów w CHF? Mówi się, że dla chęci zysku. Być może jest w tym trochę prawdy, ale głównym powodem było to, że franki były (i w dalszym ciągu są) niżej oprocentowane niż złotówki, a co za tym idzie mogły być udzielane większej liczbie kredytobiorców.

Banki aby pożyczać pieniądze swoim klientom (niekoniecznie franki) muszą je w jakiś sposób zdobyć:

• pożyczyć od NBP
• pożyczyć od innego banku
• pożyczyć od klientów (depozyty) itd

Każdy z wyżej wymienionych sposobów wiąże się z kosztami.

Lokując w banku X środki w formie depozytu/lokaty oczekujesz, że po pewnym czasie bank zwróci Ci kapitał + odsetki (o ile oczywiście nie trzymasz ich na nieoprocentowanym ROR, tylko co najmniej na koncie oszczędnościowym albo na lokacie bankowej – zobacz).

Średnie oprocentowanie depozytów i lokat w okresie największe popularności kredytów CHF kształtowało się na poziomie 2-2,5%, franka szwajcarskiego było o co najmniej dwa rzędy wielkości niższe, a nawet oscylowało w okolicach zera (obecnie jest poniżej zera).

Banki pożyczając franki dorzuciły swoją marżę i udzieliły kredytu denominowanego lub indeksowanego CHF z oprocentowaniem rzędu 1 – 2%. Wszystko to działo się w okresie, gdy frank z dnia na dzień był coraz tańszy, Polska świetnie się rozwijała, zaczynało brakować ludzi do pracy.

Czytaj dalej →